İşlerin yoğunluğu falan filan bir kenara, ''Geldi bahar ayları gevşer gönül yayları''... gibi sayabileceğim türlü sebepler ile gerçekten yazmayı ihmal ettim. Biliyorum bu benim ayıbım...
Şimdiki çocuklara bakınca biz gerçekten şansı çocuklardık. Bahçeli 3 katlı babaanne evinde geçen çocukluğumun ilk yılları süresince bizim hep kedi, köpek, kaz, koyun, eşek, hindi, tavuk birsürü hayvanımız vardı. Amcamın yatağının altında gizlice doğurtup baktığım kedilerimi, yumurtadan çıkan ve yatak odamızda havalar soğuk diye karton kutu içinde barındırdığımız civcivlerimi, annesinden doğduktan sonra yürümeye çalışan sonra deli gibi sağa sola zıplaya zıplaya üstümüze koşan kuzularımı hala hatırladıkça şükrederim. Köpeklerimizin olduğu dönemde sanırım yavrularıyla birlikte 8 tane kadarmış çok küçük hatta bebek olmam nedeniyle pek hatırlamasam da benim de ergenlik dönemimde köpeğim olmuştu. Taaaki çalınana kadar! :((( (acıklı bir hikaye maalesef)
